Hayatımıza giren bazı insanlar vardır. Onlarla karşılaştığımızda kendimizi hiç beklemediğimiz duyguların içinde buluruz. Bazen güçlü bir yakınlık hisseder, bazen açıklayamadığımız bir huzursuzluk yaşarız. Bazen de karşımızdaki insanın küçücük bir davranışı, içimizde büyük bir tepkiye neden olur.
Peki, neden bazı insanlar bizi bu kadar etkiler?
Belki de mesele yalnızca onların kim olduğu değil, bizde neyi harekete geçirdikleridir.
İnsan ilişkilerinde çoğu zaman karşımızdakine odaklanırız. Nasıl davrandığını, ne söylediğini, neden öyle düşündüğünü anlamaya çalışırız. Onun değişmesini, bizi daha iyi anlamasını, beklentilerimize karşılık vermesini isteriz.
Oysa bazen asıl bakmamız gereken yer kendimizdir.
Çünkü bazı karşılaşmalar, bize kendimizi gösteren birer ayna gibidir. Ancak bu aynalar bildiğimiz aynalardan biraz farklıdır. Karşımızdaki insan bize doğrudan kendimizi göstermez. Onun davranışlarında kendi korkularımızı, beklentilerimizi, geçmişten taşıdığımız kırgınlıkları ve henüz yüzleşmediğimiz duyguları görürüz.
Ben buna ters ayna diyorum.
Örneğin, birinin ilgisizliği bizi neden bu kadar derinden etkiler? Sürekli onay beklememizin arkasında ne vardır? Bir insanın uzaklaşması neden terk edilme korkumuzu harekete geçirir? Ya da neden bazı ilişkilerde kendimizden vazgeçecek kadar karşı tarafa tutunuruz?
Bunların cevapları her zaman karşımızdaki insanın davranışlarında değildir. Bazen geçmişte yaşadıklarımızda, öğrendiğimiz ilişki biçimlerinde ve kendimizle ilgili inançlarımızda saklıdır.
Elbette her anlaşmazlığın sorumluluğunu kendimizde aramamız gerekmez. Bize zarar veren davranışları görmezden gelmek ya da her şeyi kendi iç dünyamızla açıklamak da doğru değildir. Ancak bir ilişkinin içinde tekrar tekrar benzer duygular yaşıyorsak, kendi payımıza da bakmakta fayda vardır.
Çünkü birini anlamaya çalışırken kendimizi de tanıyabiliriz.
Belki de bazı ilişkilerin en önemli katkısı, bize mutlu bir hikâye yaşatmaları değil, kendimiz hakkında fark etmediğimiz gerçekleri göstermeleridir.
Bu düşünce, kasım sonunda yayımlanacak olan ikinci kitabım Ters Aynalar’ın da temelinde yer alıyor. Kitapta iki insanın birbirleriyle kurdukları güçlü bağın, zamanla kendi korkularını, beklentilerini ve geçmişten taşıdıkları yaraları nasıl görünür hâle getirdiğini anlatıyorum.
Hikâyeler ilerledikçe insanın kendisine sorması gereken sorular da belirginleşiyor: Birine yaklaşırken neden bazen kendimizden uzaklaşırız? Sevilmek isterken hangi korkularımızla hareket ederiz? Karşımızdakini anlamaya çalışırken kendimize ne kadar bakabiliriz?
Belki de ilişkilerde en değerli farkındalık, karşımızdakini değiştirmeye çalışmayı bırakıp onun bizde uyandırdığı duyguları anlamaya başladığımız yerde ortaya çıkar.
Çünkü bazen karşımızdaki insan, kendimizi görebilmemiz için tutulmuş bir aynadır. Üstelik o aynada gördüğümüz her şey, ilk bakışta hoşumuza gitmeyebilir.
Ama kendimizi tanımak biraz da bununla ilgilidir.
Bazen en önemli karşılaşma, başka biriyle değil, onun sayesinde kendimizle yaşadığımız karşılaşmadır.
Yaşam coşkunuz daim olsun…
